تولدم مبارک ... بالاخره منم به دنیا اومدم


خوشحالی


غم دارم و ناخوشم که سخت سیرم از خوشحالی


پس جشن تولدی شود بگیرم از خوشحالی ؟



میلاد من و نبودنت ؟ نه هدیه ات خوب نبود


بی تو نشود که هدیه ای پذیرم از خوشحالی



شمعم که زمانه بی تو بی سبب مرا فوت کند


در جشن تولد زمانه پیرم از خوشحالی



برگرد بیا ، همان دو شاخه رز ، دنیایی است


برگل ، به لبت بزن ، "به آن اسیرم" از خوشحالی



بی تو به صد آه سرد ، شمع کیک را ترساندم


ای کاش به بودنت نفس بگیرم از خوشحالی



با تو به خدا دوباره ، نازنین به دنیا آیم


این بار ، به از تجربه ی اخیرم از خوشحالی



منفی به جواب آزمایش تب عشق بد است


آری ! به جواب مثبتت بمیرم از خوشحالی



غم داشتم و نام تو بی بهانه شادم کرده


با تو به هدف زدم به شعر ، تیرم از خوشحالی



انقدر تو را به شعر ساکتم ، دگر داد زدم


در شهر به نام تو فقط شهیرم از خوشحالی



خوشحالی من فقط برای روز میلاد نبود


تو ، علت صحبت دل حقیرم از خوشحالی



20 فروردین 88

چهارشنبه سوری !

سرخ می شوی

وقتی می شنوی دوستت دارم

زرد می شوم

وقتی می شنوم دوستش داری

چهار شنبه سوری راه انداخته ایم

سرخی تو از من

زردی من از تو

همیشه من می سوزم

و همیشه تو می پری ... !؟

قصه ی نو

دوباره سال جدید و دوباره قصه ی نو

بهار ! زاده شوم من ، در این تولد تو


دوباره خانه تکانی ، دوباره مرگ غبار

شکست شاخه ی مرده ، ز جسم زنده ی مو


دوباره چیدن سفره ، دوباره قحطی سین

به سین هفت رسیدن ، به فکر های یهو


نگاه تازه به ماهی ، به لحظه ی تحویل

یکی نشسته به سفره ، یکی میان پلو


بهشت به سفره نشاندن ، به عطر سبزه ی پاک

چه خوش بهشت خریدن ، به شرط دانه ی جو


سکانس بوسه ی یاران ، سکانس رویش عشق

دوباره صحنه خفن شد ، به پشت صحنه بدو


هجوم دست به سفره ، تصاحب آجیل

غنیمتی نگرفتن ، به جز شکم به جلو!!!


نگو کجا به چه رویی ، برو عیادت دوست

به هر دری که به رویت ، گشوده بود برو


به یادگار چه عکسی ! ندیده چشم ربا

بیا به عکس جوانی ، تو جزء خاطره شو


قرار ساعت سه شد به تیک تاک دلم

نیامدی و ایستاد ، دلم به ساعت دو


بیا چو عقربه باش و ، تپش نشان به دلم

به جان مرگ بزن نیش ، نفس بده به من و ...!؟


دوباره این همه قصه ، دوباره این همه کار

بهار ، روح بگیرد ، ز قلب خسته گرو !؟


سلام وسردی و سایه ، سکوت و ساعت و سقف

به سین هفت شود جان، همان ستاره ی تو


اسفند 87

بال بال

دراز که می کشم نفسم می گیرد

انگار سقف نداشته ی قفس

یکباره روی سرم خراب می شود

وقتی دراز می کشم

همه چیز را در حال افتادن می بینم

می ترسم

روی شانه ام می خوابم

نه ، انگار نمی شود

خوابم نمی برد هیچ

حس می کنم زیر آوار سقف بی سقفی نفسم می گیرد

می نشینم و کمی فکر می کنم

یادم می آید که کاری دارم

سرم را که بلند می کنم

چشمانم به پرده ی کم رنگ پنجره گره می خورد

دستانم امروز به پرده سلام نکرده اند

آهسته آهسته به سمت پرده می روم

یادم هست دوستانم

مرا همیشه به خاطر آهستگی سرزنش می کردند

من ولی ناراحت نمی شدم

که کاری جز آهستگی نمی دانستم

به پرده که می رسم

آهسته ، آهسته پرده را کنار می زنم

شیشه ی پنجره مثل همیشه مات مات

انگار با چشمانم قهر است

ولی من به همین دیدن ناچیز عادت کرده ام

همین که چیزی نمی بینم کافی است

آنقدر روی شیشه دست کشیده ام

که جای شیشه ، دستانم پاک شده اند

لحظاتی می ایستم و آهسته آهسته نگاه می کنم

آهسته آهسته چشمانم را به سقف می دوزم

در پی چیزی ، کسی شاید خدایی می گردم

نه این سقف بی سقفی کسی راندارد

که به کمکم روانه کند

مهلتم تمام شد ،

باید بروم دوباره دراز بکشم

وای ، دوباره ترس از سقف

ترس از خفگی

آهسته آهسته به تمام این چیزها فکر می کنم

و آرام آرام به سمت رخت خواب خود می روم

با خود می گویم

وقتش شده که شک کنم

به کارهای خودم باید شک کنم

هرچند امیدوارم

که تو هم روزی می آیی

تویی که قول دادی روزی پریدن را به من بیاموزی

خودت بودی آری

شک ندارم

تو همان پروانه ی بودی که

وقتی که برای زیارت آمده بودی

برای زیارت گلهای سبز گلدان همسایه

گلدانی که دیوار به دیوار قفس شیشه ای من است

گفتی که به تو خواهم آموخت

چگونه از پیله ی خوابت رها شوی

می گفتی پروانگی را یادم می دهی

به جان شمعدانی هم سوگند خوردی

ولی هرچه فریاد زدم نشنیدی

قفس شیشه ایم صدایم را کشت

صدای تو را خوب می شنیدم

که از خاطراتت می گفتی

از خاطرات کرم ابریشم بودنت

خوشحال بودی

"تند تند بال می زدی

و من آهسته آهسته بال بال می زدم "

که صدایم را گوش کن

که سوالی دارم

آیا من هم می توانم ...

نه نشد و نشنیدی

پس سوالم را جوانمرگ کردم

نشد !

نشد و چیزی که شد این بود که من

منتظر بازگشتت هستم

هر چند نشنیدی ولی خودم

آهسته آهسته فهمیدم که

کرم خاکی پروانه شدنی نیست

...

بهمن 87

برف

می باری از آسمان ، چه رویایی برف!

خوابم نکند همین که می آیی برف!


آخر تو کجا و حوض این خانه کجا

تو محرم پاک عرش اعلایی برف !


با شیشه ی پنجره چه همسایه شوم

خود را چو به پشت شیشه می سایی برف !


باور نکنم که آسمان مال من است

همسایه ی آسمان ، تو اینجایی برف ؟


آنقدر به پنجره بچسبم که نفس

این شیشه کند مات به تنهایی ، برف !


این سینه کنم قفس به عاصی نفس

تا دیده شود رخت تماشایی برف !


باید بزنم حرف دلم را با تو

تو سنگ صبور نازک مایی برف !


تو سردترین پتو ز اقوام حریر

بر قامت خاک سرد دنیایی برف !


با یار قرار دل ، به باریدن توست

هر وقت اجازه ام بفرمایی برف !


سنگین و رها به سر بباران رحمت

امروز بیا ، نگو ز فردایی برف !


برخیز بیا ، قرار دل بر پا کن

باید که زمین به وعده آرایی برف !


با نقل سپید و شمع دانی بلور

بر سبزی وصل ما تو افزایی برف !


در بافته ام ردیف شد برف لطیف

هم قافیه شو بگو که می آیی برف !


25 دی 1387 خورشیدی

جشن باران

باز هم دير رسيدم

وقتي رسيدم

خورشيد مثل هميشه داشت اشك ابر ها را پاك مي كرد

اين بار گويا ابر ها سير گريسته بودند

درختان ولي هنوز تشنه بودند

وقتي رسيدم

رنگين كمان جشن اختتاميه باران را بر پا كرده بود

هنوز مي شد قطرات باران را

در آبي بيكران ديد

وقتي رسيدم بوي نم وخاك

داشت با باد وداع مي كرد

مي شد هنوز حضورش را حس كرد

ولي

ديگر فرصتي نبود...

وقتي رسيدم

تو رفته بودي

حق هم داشتي

قرارمان زير باران بود ولي

حالا باران نمي باريد

آخر نگفتي چرا زير باران

چرا وقتي ابر ها هستند

مي خواهي ببينمت

راستي يادم آمد

تو زاده ي فصل باران بودي

تو باراني بودي

تولدت پاييز بود

شايد دليلش اين باشد ولي

من هم زاده ي فصل بارانم

من زاده ي بهارم

چرا من باراني نيستم

چراهميشه دير مي فهمم كه بايد زود بجنبم

هميشه وقتي كار از كار گذشته

دست به كار مي شوم

كاش دنيا دور سر ساعت ها بچرخد

كاش ساعت ها راه رفته را برگردند

كاش آسمان گريه اش را اندكي به تاخير مي انداخت

هر چه بهانه بياورم و آرزو كنم

تو بر نمي گردي

پس چه بهتر كه به خورشيد كمك كنم

مي توانم آن قدر قدم بزنم كه

خيابان زير پايم خشك شود

اين گونه

خورشيد آسانتر مي تواند

اشك ابرها را از گونه ي خيابان پاك كند

راستي مي توانم

به تماشاي نمايش باد بنشينم

ماجراي باد است و برگ

نمايش خوبي است

باد چه زيبا و طبيعي نمايش بازي مي كند

آن قدر زير پوستي كه ديده نمي شود

آن قدر زيبا كه برگ نديده عاشقش مي شود

برگي كه هنوز ساده است

ولي مهم ترين جاي ماجرا اين جاست

كه تو برنمي گردي

حتي اگر ساعت ها ، ساعت ها سرگيجه بگيرند


اسفند
86